Ik droom niet vaak, maar als ik dan eens droom is het meestal de moeite. Vannacht was het weer zover. Deze is zo speciaal en niet zo persoonlijk, dat ik hem met gemak op mijn blog kan zetten. Hier gaan we.

Ik zit op kot op Groenveld in Heverlee. De koten zijn niet klein, maar ook niet bepaald groot. Er zijn wel wat dingen die beter hadden gekund, maar dat is nu niet aan de orde. Dat wordt meteen verholpen.

De droom begint wanneer ik op mijn kot (in mijn droom wel te verstaan) wil gaan slapen. Ik had al de hele dag op mijn kot gezeten, maar pas toen ik in mijn bed lag, viel mij op dat er wat veranderd was. Naast mijn lavabo was een nieuw soort lavabo geïnstalleerd. Nog niet echt geïnstalleerd, het was geplaatst, maar nog niet aangesloten. Ik dacht: “wat een idee, ik heb toch al een lavavo?”. Na een grondige inspectie bleek het een urinoir te zijn.

Nu, er zijn veel dingen die ik op mijn kot zou willen, maar allesbehalve een urinoir. Tot hier het niet zo prettige aan mijn droom. Ik ging slapen met het idee dat ik de volgende morgen wel eens aan Karen zou gaan vragen wat de bedoeling was.

De volgende dag vertrek ik naar de les. Blijkbaar had ik al niet meer door dat er een urinoir in mijn kamer geïnstalleerd werd, want ik liep er gewoon langs. In ieder geval, ik was even uit mijn kot.

Toen ik terugkwam, was het gebeurd. Geen idee wat, maar alles was veranderd. Ik kwam andere bewoners tegen op de gang. Nochtans zaten mijn oude kotgenoten er ook nog. Ik stel me even voor en dan wil ik de deur van mijn kot openmaken. Ik merk dat de klinken zijn veranderd, maar de sloten zijn dezelfde gebleven. Mijn sleutel past en de deur gaat zonder problemen open. Daar wacht me een grote verrassing.

Alles was veranderd. Alles was ingericht in blauwe tinten: Een poezig blauw tapijt, donkerblauwe lakens op een dubbelbed (!). Tegen de achtermuur van mijn kamer stond ook nog mijn oud bed, eveneens met blauwe lakens. Ik moest wel over mijn bed kruipen om binnen te raken, maar mijn kot was aanzienlijk groter. De muur naar de kamer van sander was deels uitgeslagen.

Ik probeer mijn spullen te zoeken. Alles lag er mooi en netjes bij. Boeken mooi in de kast, bureau ordelijk, … Alleen kon ik maar de helft van mijn spullen vinden. Opnieuw denk ik: “Zijn hier waarschuwingen voor gestuurd?” en ik wil mijn mail nakijken. Mijn laptop ligt wel op mijn bureau, maar als ik de netwerk kabel volg, is mijn router wel weg. Geen internet dus, tenzij de kabel losprutsen uit mijn bureau.

Ik bedenk me plots dat Sander zijn kamer nu ook tot de mijne behoort, en ik ga daar kijken. Die kamer was ingericht als een soort salon. Zetels, salontafeltje. En een glazen deur naar de kamer van Jolien. Die was ook al vernieuwd. In die kamer, samen met de kamer van de andere blok, was een grote, poepsjieke keuken. Niet normaal. Een blond meisje is er haar eten aan het maken. Ik ga kijken en probeer te achterhalen wat er gebeurd is, zonder te laten merken dat ik helemaal niet weet wat er gebeurd is.

Het meisje in kwestie is een eerstejaars. Blijkbaar ook burgie. Niet echt een knappe, maar dat volledig terzijde. Na een beetje babbelen, kijk ik achter mij en daar zie ik Charlotte (en das wel een knappe :p) verschijnen. Ze heeft Matteo (haar petekindje) op haar arm. Precies het beeld van “vrouw komt thuis met kind”, vreemd om in een droom te zien.

Ik ga naar haar en ze zet Matteo op de grond. Matteo kijkt zo wat verbaasd rond en zakt een beetje dieper in het poezig tapijt. Helemaal verwonderd precies. Ik zeg – een beetje ongewoon om met kleine kinderen om te gaan – “Dag Matteo” en ga eens even door zijn haar ofzo. Het kind is nog steeds verbaasd en merkt me niet echt op. Ik geef Charlotte een kus en ik leg uit wat ik net meegemaakt heb en ik kijk ondertussen nog wat rond of ik nog wat dingen kon vinden.

Ondertussen komen nog twee oudere mensen goedendag zeggen. Ik ken hen niet, maar blijkbaar zij mij wel. Bleek het familie te zijn van Charlotte. Ze waren ook meteen weer weg, dus daar heb ik geen details van.

Daar eindigde trouwens ook mijn droom. Ik heb geen flauw idee wat dit allemaal betekenen moet. Wie het wel weet of denkt te weten, mag altijd reageren op dit bericht. Alle mogelijke verklaringen zijn welkom. Misschien kan ik nog wel eens goed lachen. Dit was een speciaal geval.