Nu – een week later – komt mijn moeder aanzetten met een interview uit Humo. Dit artikel spreekt over ‘gegijzelden’ en ‘gijzelaars’. De oplettende lezer merkt vrijwel meteen dat deze twee identiek zijn. Mijn moeder was nog steeds van iets anders overtuigd dus was er nog maar een manier om dit probleem voorgoed op te lossen.

In Van Dale lezen we:

gij·ze·laar de; m,v -s gevangene die pas wordt vrijgelaten na de vervulling van bep. voorwaarden

ge·gij·zel·de de; m,v -n gijzelaar

Toegegeven, het is verwarrend. De uitgang -aar lijkt een beetje tegennatuurlijk (en er is er nog eentje in deze stijl, met name ‘martelaar’). Eigenaar, schuldenaar, tovenaar, …

Dat het Nederlands een moeilijke taal is, moet ik wellicht niemand meer vertellen. De betekenis van dit woord lijkt allesbehalve logisch, maar toch is het zo. Voor diegenen die zich soms nog afvragen welk woord ze nu moeten kiezen stel ik het volgende voor.

Vermijd het gebruik van het woord ‘gijzelaar’. Spreek steeds over ‘gegijzelde’ en ‘gijzelnemer’. Op die manier wordt de betekenis meteen duidelijk en ben je er zeker van dat het juist is. Hoewel ik ‘gijzelaar’ mooier vind klinken, is het misschien beter om voor duidelijkheid te kiezen.

Hopelijk lezen verscheidene redacteurs deze post, zodat de rest van de wereld niet aan de betekenissen van woorden beginnen te twijfelen. Gelukkig is dit nog net dat ietsje minder erg dan de spellingsfouten die je sommige mensen ziet maken…

Al langer was er het vermoeden dat er iets mis was met de gangbeheer software, en pijnlijker nog, in de backbone voor de gangkas. Het komt hier op neer.

De gangkas wordt gemodelleerd als een virtuele rekening, gedefinieerd als de som van de samenstellende rekeningen. Wanneer er bier aangekocht wordt, schiet de gangkas dit voor. Hiervoor wordt bij iedereen een gelijk aandeel in het totaalbedrag afgetrokken van zijn rekening. Zolang er pintjes in de bak zijn, worden de gedronken pintjes geturfd bij de juiste persoon op een blad. Later, betalen deze personen hun pintjes dan terug aan de gangkas.

Wat gaat er nu fout? Bij het terugbetalen worden jouw pintjes dus bijgeteld op je eigen account. Hoe meer je drinkt, hoe rijker je dus wordt. Een GIGANTISCHE denkfout.

Ik vond het al eerder vreemd dat niet iedereen een gelijk aandeel meer had in de gangkas, maar het totaal klopte, en ik zag niet waar het mis ging… Nu, na uitgebreide studie van het systeem, moet ik deze fout met het schaamrood op de wangen toegeven. Pijnlijk…

Nu ik weet waar de fout zit, kan ik wel aan de oplossing werken maar toch. Zo’n fout heb je liever niet in je programma’s zitten.

Maandag was mijn laptop hier weer, helemaal “hersteld”. Blijkbaar was er een probleem met de grafische kaart en dus is die hersteld. Ze hebben van de gelegenheid ook ineens gebruik gemaakt om mij beter gerief te geven. Dat had voor mij allemaal niet gemoeten. Wat ik liever had gehad, was dat de mensen van acer mijn laptop wat beter hadden ingepakt.

Toen ik de doos openmaakte zag ik dat ze het schuimrubber dat ik gebruikt had om de laptop te stabiliseren in de doos, niet op de juiste manier gebruikt was (en het was geen moeilijke puzzel!). De laptop zelf zat wel in een plastic zak, wat vorige keer niet het geval was. Wat mij nog niet was opgevallen was het gat in de zijkant van de doos…

Wat me wel snel opgevallen was, was de enorme beschadiging aan de zijkant van mijn notebook. Die moet bij het transport een serieuze klap gekregen hebben… De behuizing is helemaal gebarsten.

Maar dus nu (nog geen week later) is het al weer om zeep. Daarstraks wilde ik mijn laptop opstarten, maar de aan/uit-knop reageerde niet meer. Blijven proberen, niets… Ik werd al wanhopig, want de herstelling was echt slecht gebeurd. Schade, Windows die niet meer opstartte, … Het werd me toch allemaal teveel. Dus ik draai de laptop om, en dan start die ineens spontaan op. Nu kan je me alles wijsmaken, maar als een laptop opstart wanneer je er eens mee schudt, is er iets mis. Maar goed, hij was terug opgestart. Daarna kende hij geen USB schijven meer. Nog eens heropstarten dacht ik dan, maar dat bleek ook al onmogelijk, want hij sloot niet meer af… Nog eens schudden, ging hij wel uit. Dan kon hij weer niet aan, nog eens schudden en nu ging hij wel aan. Minpuntje (buiten al dat geknoei): het probleem was nog steeds niet opgelost.

Nu vanavond is het helemaal om zeep. Schudden helpt ook al niet meer. Argh, ik HAAT het! Morgen weer eerst bellen, want er staat een klacht open dus ik kan geen herstelling invoeren…

*zucht* Dit begint me allemaal iets teveel moeite te worden…

Hij is weer in een coma gegaan, mijn laptop. Soms geeft hij 1 biepje, soms 2, soms geen. Twee piepjes zouden wijzen op een probleem met het CMOS geheugen. Ofwel is het batterijtje leeg, ofwel is het geheugen kapot gegaan. Waarschijnlijk zal het wel een nieuw moederbord worden. Gelukkig loopt de uitgebreide garantie nog.

*Zucht*, weer eens heel de herstelprocedure doorlopen. Achja, beter nu dan ergens in een vitaal moment. Ik heb alleszins mijn lesje wel geleerd na de vorige herstelling. Ik heb deze keer mijn formuliertje ingevuld via internet. Dat gaat veel vlotter. Geen geknoei in/met dat domme call-center. Inpakken, opsturen en afwachten nu.

Ik voel me wel een beetje verloren nu. Mijn eerste liefde is ver van hier, en mijn laptop is zo dood als een pier. Ik ben een zielepoot.

Momenteel zijn er nog enkele dingen op te lossen, maar de controles kloppen al. En ze werken!

Nu ga ik eerst mijn usersysteem vervolledigen. Daarna volgt wellicht een uitgebreide tutorial post omdat ik toch wel enkele leuke dingen heb gedaan.

Hier hoor je nog van.

Ik zit op kot op Groenveld in Heverlee. De koten zijn niet klein, maar ook niet bepaald groot. Er zijn wel wat dingen die beter hadden gekund, maar dat is nu niet aan de orde. Dat wordt meteen verholpen.

De droom begint wanneer ik op mijn kot (in mijn droom wel te verstaan) wil gaan slapen. Ik had al de hele dag op mijn kot gezeten, maar pas toen ik in mijn bed lag, viel mij op dat er wat veranderd was. Naast mijn lavabo was een nieuw soort lavabo geïnstalleerd. Nog niet echt geïnstalleerd, het was geplaatst, maar nog niet aangesloten. Ik dacht: “wat een idee, ik heb toch al een lavavo?”. Na een grondige inspectie bleek het een urinoir te zijn.

Nu, er zijn veel dingen die ik op mijn kot zou willen, maar allesbehalve een urinoir. Tot hier het niet zo prettige aan mijn droom. Ik ging slapen met het idee dat ik de volgende morgen wel eens aan Karen zou gaan vragen wat de bedoeling was.

De volgende dag vertrek ik naar de les. Blijkbaar had ik al niet meer door dat er een urinoir in mijn kamer geïnstalleerd werd, want ik liep er gewoon langs. In ieder geval, ik was even uit mijn kot.

Toen ik terugkwam, was het gebeurd. Geen idee wat, maar alles was veranderd. Ik kwam andere bewoners tegen op de gang. Nochtans zaten mijn oude kotgenoten er ook nog. Ik stel me even voor en dan wil ik de deur van mijn kot openmaken. Ik merk dat de klinken zijn veranderd, maar de sloten zijn dezelfde gebleven. Mijn sleutel past en de deur gaat zonder problemen open. Daar wacht me een grote verrassing.

Alles was veranderd. Alles was ingericht in blauwe tinten: Een poezig blauw tapijt, donkerblauwe lakens op een dubbelbed (!). Tegen de achtermuur van mijn kamer stond ook nog mijn oud bed, eveneens met blauwe lakens. Ik moest wel over mijn bed kruipen om binnen te raken, maar mijn kot was aanzienlijk groter. De muur naar de kamer van sander was deels uitgeslagen.

Ik probeer mijn spullen te zoeken. Alles lag er mooi en netjes bij. Boeken mooi in de kast, bureau ordelijk, … Alleen kon ik maar de helft van mijn spullen vinden. Opnieuw denk ik: “Zijn hier waarschuwingen voor gestuurd?” en ik wil mijn mail nakijken. Mijn laptop ligt wel op mijn bureau, maar als ik de netwerk kabel volg, is mijn router wel weg. Geen internet dus, tenzij de kabel losprutsen uit mijn bureau.

Ik bedenk me plots dat Sander zijn kamer nu ook tot de mijne behoort, en ik ga daar kijken. Die kamer was ingericht als een soort salon. Zetels, salontafeltje. En een glazen deur naar de kamer van Jolien. Die was ook al vernieuwd. In die kamer, samen met de kamer van de andere blok, was een grote, poepsjieke keuken. Niet normaal. Een blond meisje is er haar eten aan het maken. Ik ga kijken en probeer te achterhalen wat er gebeurd is, zonder te laten merken dat ik helemaal niet weet wat er gebeurd is.

Het meisje in kwestie is een eerstejaars. Blijkbaar ook burgie. Niet echt een knappe, maar dat volledig terzijde. Na een beetje babbelen, kijk ik achter mij en daar zie ik Charlotte (en das wel een knappe :p) verschijnen. Ze heeft Matteo (haar petekindje) op haar arm. Precies het beeld van “vrouw komt thuis met kind”, vreemd om in een droom te zien.

Ik ga naar haar en ze zet Matteo op de grond. Matteo kijkt zo wat verbaasd rond en zakt een beetje dieper in het poezig tapijt. Helemaal verwonderd precies. Ik zeg – een beetje ongewoon om met kleine kinderen om te gaan – “Dag Matteo” en ga eens even door zijn haar ofzo. Het kind is nog steeds verbaasd en merkt me niet echt op. Ik geef Charlotte een kus en ik leg uit wat ik net meegemaakt heb en ik kijk ondertussen nog wat rond of ik nog wat dingen kon vinden.

Ondertussen komen nog twee oudere mensen goedendag zeggen. Ik ken hen niet, maar blijkbaar zij mij wel. Bleek het familie te zijn van Charlotte. Ze waren ook meteen weer weg, dus daar heb ik geen details van.

Daar eindigde trouwens ook mijn droom. Ik heb geen flauw idee wat dit allemaal betekenen moet. Wie het wel weet of denkt te weten, mag altijd reageren op dit bericht. Alle mogelijke verklaringen zijn welkom. Misschien kan ik nog wel eens goed lachen. Dit was een speciaal geval.

Maar deze post gaat helemaal niet over waar ik allemaal geen tijd voor heb. Daar ga ik jullie niet mee vervelen. Ik wil iets mededelen dat het leven van enkelen onder jullie misschien makkelijker kan maken.

Kerstmis nadert, dat zei ik al. Bij Kerstmis hoort een kerstfeest. Bij een kerstfeest horen cadeaus.

In onze familie gaat dat al een tijdje gepaard met heuse cadeauketting. Persoon geeft aan persoon B, persoon B geeft aan persoon C, enzovoort, tot persoon Z weer aan persoon A geeft.

Elk jaar opnieuw wordt er – naar mijn mening – veel te veel besproken wat de cadeaus betreft. Iedereen weet wie van wie krijgt en vaak weet iedereen ook wie wat krijgt.

Dit is helemaal niet meer wat het concept “cadeau” voor mij betekent. Een cadeau is voor mij nog steeds een soort verrassing. Je weet niet wat je gaat krijgen (en bij uitbreiding ook niet van wie).

Om voor eens en altijd komaf te maken met al dat ge-overleg, ben ik aan het denken geslagen. Ik moest ervoor zorgen dat er een ketting gemaakt kon worden, niemand de volledige volgorde weet, en niemand weet wat hij/zij gaat krijgen.

De oplossing: e-mail en automatisering. Maak een evenement, voeg personen toe, gooi de lijst door elkaar, en mail iedereen met voor wie hij/zij moet kopen.

Het resultaat van een namiddagje programmeren is dit: http://cadeauketting.appspot.com

Geef je evenement een titel, zet een datum vast, voeg namen en e-mailadressen toe. Zo simpel is het. Klik op de knop, en iedereen krijgt mail!

Geniet ervan! Bij mijn weten bestaat de tool nog nergens anders (al heb ik niet echt gecontroleerd).

De grote kuis gaat verder. Momenteel hebben mijn posts geen categorieën, maar dit komt omdat ik net mijn categorieënstructuur veranderd heb. Nu moet ik nog alles mappen op de juiste posts.

Hier en daar zal misschien een postje verdwijnen, maar normaal gezien zal wel alles behouden worden. Nu eten en naar de les…

Dierckx werd verslagen met een 10 (Analyse 2) en een 12 (Analyse 1), Vandewalle werd verslagen met een 10 (Algebra).

Ik weet het, het zijn niet zo’n denderende cijfers, maar erdoor is erdoor!

Op naar volgend jaar! Ik heb al twee vrijstellingen (Informatieoverdracht en -verwerking, een 12 en OOP, een 18).  Op het menu staan…

• Numerieke Wiskunde
• Kansrekenen & Statistiek
• Mechanica 2 (met een deel sterkteleer)
• Economie
• P&O 3
• Organische Scheikunde

• Besliskunde voor bedrijfsbeheer
• Databases
• Bedrijfskunde
• Toegepaste discrete algebra
• een vak naar keuze uit de andere nevenrichtingen, wellicht Systeemtheorie

Zien wat dat gaat opleveren… In ieder geval wil ik geen tweede zit meer. Twee keer is genoeg!

Meestal worden mijn pakketten geleverd door TNT Post. Bekenden in het circuit zullen wel weten dat TNT een dienst trackntrace heeft.Je kan dan zien waar je pakketje ergens uitspookt. Meestal kijk je alleen maar om te zien of de chauffeur al onderweg is naar je thuis.

Wat enkelen misschien niet weten is dat ze de trackntrace status nog aanvullen nadat het pakket geleverd is. Ze scannen dan het blad in waarop je hebt moeten tekenen voor ontvangst, en dat kan je herbekijken op hun website.

Een of andere hersencel moet bij mij op het idee gekomen zijn om heel mijn trackntrace history af te lopen en ik kwam het volgende tegen.

Je zou zeggen: “Dat is toch afgetekend met Michiel, wat is het probleem?”.

Probleem is dat er niemand bij ons thuis zulk geschrift heeft. Bovendien zou ook niemand in naam van iemand anders tekenen. Het is dus al onmogelijk dat iemand van ons getekend heeft.

Wie dan wel? De kuisvrouw? Misschien? De strijkhulp? Onwaarschijnlijk. Bovendien is beiden hun geschrift anders (denk ik). Wie blijft er dan over? Ik kan nog maar aan 1 persoon denken en dat is de koerier zelf. Soms treffen we inderdaad bestellingen aan in de brievenbus. Door wie zijn die dan afgetekend vraag ik me steeds af. Misschien is dit wel een antwoord op mijn vraag.

In ieder geval, moest het door de subcontractor getekend zijn, vind ik dat wel ongepast. Als er dan iets misgaat met de zending heb je eigenlijk geen recht van spreken meer. Probeer maar eens aan te tonen dat jij het niet bent, die afgetekend heeft. Dit is woord tegen woord met de koerierdienst.

Maar nogmaals, ik tast volledig in het duister… Het was gewoon een grappige ontdekking